SEKSEN İKİ SAAT

elimdekinin değerini 
kaybedince anlarım
bilemem önemini ilk önce
sonra
kahrolurum yitirince
çocukluğumda da böyleydim
topum olduğu zamanlar
bin bir nazla aldırdığımda bile
yere
dağa
taşa
vururdum acımasızca
patlayınca sonra
oturup ağlardım 
                    saatlerce yanında

seni yitirdiğimde de
aynısını yaşadım
kanatarak yüreğimi
görmezden gelerek çaresizliğimi
karışarak yokluğa
dipsiz kuyuda
ipsiz kova gibi 
tek başıma bırakarak beni
gözlerin nemli
sözlerin sitemli 
uçarak kuş misali
vurarak taş misali
karlar yağdırarak 
can evime
temmuzda kış misali
çekip gittiğinde
aynısını yaşadım yine
haklıydın anlıyorum
doğruydun biliyorum
çocukluğumdaki gibi
                    yeniden ağlıyorum 

sonradan görüyorum güzelliğini
dolduramıyorum
kalbimdeki boş yerini
gecenin bir yarısı
sesini duyabilmenin mükâfatını
gözlerimin içine bakarak
beni ateşlerde yakarak
seni seviyorum dediğinde
yıldız tarlasında dolunay kokladığımı
gökkuşağı kozasında güneşi sakladığımı
                    geç olsa da keşfediyorum

ayrılalı senden
bırakıp gideli beni
seksen iki saat oldu
sensiz geçen
yarımı alıp götürdüğün
canımı yakıp bitirdiğin
                    tam seksen iki saat

kafamdaki mahkemede
hesaplaşıyorum kendimle
sorgudayım
yargıdayım 
yüreğimle    
sıralıyorum doğrularımı
gözden geçiriyorum yanlışlarımı
iyi kötü doğru yanlış ne fark eder
olduğum gibi sevmiştin ya beni
öylece kabul etmiştin ya hani
sonuçta
sevdama sürgün
kalbime müebbet
aklıma idam 
                    cezası veriyorum

çok aşklarım olmuştu
sevmeler 
sevilmeler
hepsini tatmıştım
ayrılıklara alışmıştım
demek ki yalanmış yaşadıklarım
sende değişik oldu
boğazımın düğümlendiği
sözlere gücümün yetmediği
içimde acı
yüreğimde sancı duyduğum
kavrulup yandığım
kıvranıp dolandığım
ilk kez geliyordu başıma
ilk oluyordu
                    şaşırdım gözyaşıma

belki
hayır belki değil kesin
senin rüzgarın ile 
yelkenimi doldurduğumu
mutluluk denizinde gezerken
aşkı sende bulduğumu
yüzüne baktığımda
içimdeki fırtınayla
sana doğru savrulduğumu
iki trenin büyük bir hızla çarpışması gibi
darmadağın olduğumu
pişmanlık içinde anladım
anladım ya neye yarar
gittiğin andan beri
                   gözüm seni boşa arar

terk edip gittin beni
acı çektim
üzüldüm
yandım ateşlerde
yanarak delice
biterek
tükenerek varlığım
gittikçe büyüyerek sana yangınım
ne olduğunu anladım 
                   sonunda ayrılığın

yok yok 
sen anlattın aslında
kızmadım sana
gücenmedim
darılmadım
bana aşkı
sevginin derinliğini
elimdekinin değerini
vuslatı
hasreti
özlemi
tükenmeyi 
bitmeyi
bir resme bakarak dalıp dalıp gitmeyi
her aşamayı öğrettin
kısacası
                   yaşamayı öğrettin

sürekli
sen benim hocamsın derdin
seninle öğrendim çok şeyi derdin
oysa
olgunlaşmayı
sevdayı yüreğimde taşımayı
kartopu kıvılcımının
alev topu çığ olmasını
yanardağı serinliğinin
içime dolmasını
orada çoğalmasını
büyük bir ders vererek
hayatımdan çıkıp giderek  
sen öğrettin
doğrusu bana 
                    sen hocalık ettin

seksen iki saat sonra
sadece bir teşekkür az olur sana
bırakarak beni
içimdeki çocuğa göstererek gerçeği
yeşerttin aşk gözesinde
                    sevda denilen çiçeği 

senin değerini
kaybedince anladım
çocuk değilim artık
seksen iki saat sonra
sensiz geçecek bir hayata
durmadan yanarak
yüreğimi dağlayarak
dönmeni bekliyorum 
                    yine ağlayarak
                    sana ağlayarak

Emre ÇELİK - Ercan TAŞ