EMMİMSİN

Bilmeyen sorar seni,sen kimsin?
İstanbul’da yaşar bir garip ademsin.
Ben kaynamış su isem,fokur fokur,
Sen demimsin….EMMİMSİN.

Daralınca canım attığım,
Kardeş yetimini yanına kattığım.
Ben kara gecede doğan ay isem,
Sen güneşimsin…EMMİMSİN.

Her bayram sabahı zehirimsin,
Gelmeye yol bulamayan nehirimsin.
Ben kırk yıllık hatırı olan acı kahve,
Sen şekerimsin…EMMİMSİN.

Zalime karşı kılıçsın, elimde tuttuğum,
Sanma aklımdan çıktın, seni unuttum.
Eğilmeyen baş, bükülmeyen bileksem demir,
Sen çeliğimsin….EMMİMSİN.

Ben düğme isem, sen iliğim, ipimsin,
Namlu isem acımasız, sen dipçiğimsin.
Uzayan hayırlı bir kol isem eğer,
Sen elimsin…EMMİMSİN.

Sen su başına dikilmiş salkım söğüt,
Sen dilimde bitmeyen sonsuz ağıt.
Ben karalanmış beyaz kağıt,
Sen kalemimsin…EMMİMSİN.

Birbirine eşit her şey, sen farkımsın
Ben her bahar dolan göl, sen argımsın.
Ben onulmaz yara isem sargısız,
Sen melhemimsin….EMMİMSİN.

Sunay hoca der: Siz ağaçsınız,bizler dal,
Herkesin acısı kendine bal,
Torunlarından geleceğe bir selam sal,
Sen evvelimsin…EMMİMSİN.

Sunay ÇELİK
Ankara-13.01.2008